bir gün herkes gider dediler,
inanmadım.

dağ gider, taş gider,
yaz biter, kuşlar göçer dediler,
yine inanmadım.

çünkü sen vardın.

ben dünyanın
senin kadar güvenilir olduğunu sanıyordum anne.

meğer yanılmışım.

sen gidince öğrendim,
ev dediğim şey duvar değilmiş,
bir sesmiş meğer.

üşüme diyen,
yemek yedin mi diye soran,
gece yarısı uykusundan kalkıp
ateşime kendi yüreğini koyan bir ses...

şimdi kaç yaşına gelirsem geleyim,
içimde ağlayan bir çocuk var.

canı yandığında kimseye görünmüyor,
kimseye söylemiyor derdini,

yalnız seni çağırıyor.

öyle yüksek sesle değil,
öyle herkesin duyacağı gibi değil...

bir mezarın başında,
bir fotoğrafın karşısında,
ya da kimsenin olmadığı gecelerde,

içten içe...

anne...

insan bu kelimeyi söylerken bile
biraz yetim kalıyor.

ve ben yıllardır anladım ki,

özlemek,
birinin gelmesini beklemek değilmiş.

özlemek,
gelmeyeceğini bildiğin halde
kalbinde ona hala yer açmakmış, anne.

öyle bir yer ki,

ne zaman doldu sansam,
adını duyunca yeniden kanıyor.
*
Mehmet Demir
1618