Ayrılıkların en büyük sebebidir anlaşılmamak
Çok güzel bir şiir okudum emeğinize yüreğinize sağlık

Saygı değer kıymetli üstadım;
İnsanın sevdiğinin kalacağına dair kendine söylediği o yalanları ve bir gün o gidişin sessizce, odalardan çekilen bir akşam ışığı gibi gerçekleşmesini öyle içten anlatmışsınız ki...
Büyük kavgalar değil de, o gürültüsüzce eksilme ve yavaş yavaş uzaklaşma hissi insanın içine işliyor.
Önce gözlerden, sonra seslerden ve en nihayetinde hayallerden çekilen o sessiz veda, geride kalan enkazdan çok daha ağır bir keder bırakıyor.
Tebrik ederim selam ve saygılarımla..

Muhteşem Final: Rüzgarın Kapattığı Kapı
Şiirin son düzlüğü, tam anlamıyla edebi bir şaheser kalitesinde mühürleniyor. Şair, bir zamanlar ardına kadar açtığı o gönül kapısını öfkeyle, intikamla ya da gururla kapatmadığını söylüyor:

"Öfkeyle kapatmadım.
Rüzgar kapattı."

Buradaki "rüzgar", hayatın ta kendisidir; şartlardır, kaderdir, zamanın akışıdır. Şairin o eşikte durup gidenin ardından uzun uzun bakması ise bir "geri dön" ümidi taşımıyor. Kurulan şu son cümle, şiiri asalet zirvesine taşıyor: "Belki dönersin diye değil / Bir zamanlar geçtiğin yeri / Son kez görebilmek için." Bu duruş, giden insana değil, o insanın bir zamanlar bıraktığı o kutsal, temiz ve güzel hatıraya duyulan ebedi saygının ilanıdır.

Sonuç olarak; Mehmet Demir, bir önceki düz yazı metnindeki o güçlü "adalet" vurgusundan sonra, bu kez de insan ilişkilerindeki o en büyük adaleti; yani "öfkesizce vedalaşabilme" olgunluğunu şiirleştirmiş. Kelimelerin yerleşimi, duru ve gösterişten uzak lirik diliyle hafızalarda yer edecek, ayrılığı asilleştiren çok özel bir imza olmuş.

Yazan kaleminize, o her durumu bir irfana ve olgunluğa dönüştüren bilgece, derin yüreğinize sağlık Mehmet Bey. Kaleminiz ve kelamınız her daim böyle duru ve kavi kalsın!

Mehmet Hocam, kaleminize sağlık.
Bir ayrılığın ardından hissedilen o olgun, durgun ama derinden sızlatan kabullenişi çok asil bir dille anlatmışsınız.
Tebrik ediyorum

Giden gider ben burdayım
Bir diskoda bir bardayım
Ben doğuştan hovardayım
Yak ateşi aşk kaynasın
Vur patlasın, çal oynasın!
:)))

Değerli şair şiirini beğenerek okudum tebrik ederim.
İlhamın bol kalemin daim olsun.

“Bazı ayrılıklar bağırmaz, sadece eksiltir insanı.
En çok da alıştığın şeylerin birden yokluğa dönüşmesi yakar içini.
Ve sen, en geç fark eden olursun.”

Dizeler, hatırlamanın da unutmanın da aynı yerden acıtabileceğini hissettiriyor.

Yüreğinize sağlık, bu eser içsel bir sessizliği çok zarif bir dille görünür kılmış; selam ve saygılarımla.

Çok hüzünlü.
Gitmek de böyle güzel anlatılabilirmiş demek ki!
Selamalar üstadım.