bazı insanlar gittikten sonra
dünya yerinde kalır.
sokaklar aynı sokaklardır,
akşam yine aynı pencerelere iner,
rüzgar aynı ağaçları yoklar.

ama insan,
kendi içindeki yolu kaybeder.
işte ben o kayıp yolun yolcusuyum.

yıllardır aynı derinliğe dalıyorum,
sesini duymadığım,
adını anmadığım halde
sana çıkan bir derinliğe.

içimde kapanmayı unutan bir yer var.
ne zaman yokluğuna dokunsam
yeniden kanıyor.

belki yara dediğim şey sensin,
belki de senden kalan boşluk.

ellerini özlüyorum.

bunu söylemek neyi değiştirir bilmiyorum.
bir zamanlar ellerimin arasında büyüyen o gülüş,
şimdi yalnızca hafızamın ışığında yaşıyor.

bazen bir anı gelir,
sessizce oturur karşıma.
ne konuşur,
nede gider.

ben onun yüzünde hep seni seyrederim.

sonra anlarım ki,
bazı vedaların dönüşü yoktur.

insan razı olur buna.
çünkü zaman öğretir,
itiraz ederek de yaşanır,
kabullenerek de.

biz biraz ağlayarak öğrendik
kaderin önünde susmayı.

yine de bazı isimler
kalbin duvarlarından silinmez.

sen de silinmedin.

ey gülüşü bahara benzeyen güzel insan,
bilmeden girdin ömrüme,
bilmeden iz bıraktın.

şimdi neredesin, bilmiyorum.

belki çok mutlusun,
belki beni çoktan unuttun.

ama ben hala
bir bakışını taşıyorum içimde.

zaman birçok şeyi aldı benden.

fakat senin yüzündeki o son ifadeyi değil.

çünkü bazı insanlar gider,
bazı hatıralar kalır.

ve insan en çok,
içinde yaşamaya devam edenleri özler.

Mehmet Demir
28517