vahide hanım

bu akşam masamın başında
adınızı içimden birkaç kez geçirerek oturdum
sanki harfleriniz düzgün dizilirse
içimdeki dağınıklık da toparlanacak sandım
olmadı

pencere aralık
güz o bildik serinliğiyle içeri süzülüyor
insan mevsimlerde değil
susuşlarda üşürmüş
onu öğrendim

önümde duran kağıtların hepsi beyaz
birine dokundum
parmak uçlarımda ince bir titreme
yazmaya niyet ettim ama
her cümle tam başlayacakken
geri çekildi
adınıza yakışacak kadar doğru
bir söz bulamıyorum

bilirsiniz
bazı kapılar açılırken küçük bir ses çıkarır
yıllar geçse de o ses değişmez
benim içimde de öyle bir yer var
ne zaman geçmişe yaslansam
metal bir inilti gibi dönüyor içimde
yağ sürmeye kıyamadığım
bir paslı menteşe sesi

çocukluğumun kırmızısı hala silinmedi
duvarlardan kazınsa bile
avuç içimde kalıyor
koşarken düşen bir çocuk gibi
arkamdan geliyor
büyümek bazı izleri sadece inceltmekmiş
yok etmek değil

size yazmak istememin sebebi belki de bu
insan her şeyi anlatmak istemez
ama birine bakıp
beni anlar mı diye düşünmek ister
ben de o düşüncenin yamacında duruyorum

kalem elimde ağırlaşıyor
sanki kelimeler
konuşursam kırılacak
sade kalmak istiyorum
dimdik
sizin gibi
abartısız gösterişsiz

bugün anladım ki
bazı günler yazmak değil
yazamamak daha dürüst
kağıtların boş kalışı
bir eksiklik değil
belki de adı konmamış bir edeb

sizden bir cevap beklediğimden değil
sadece bilmenizi isterim
insan
en temiz duygusunu
hiç dokunulmamış bir sayfada saklar

bu yüzden
tüm kağıtlar boş vahide hanım

ve belki de
ilk kez bu kadar dolu