Geceye karıştım bu akşam,
adını söylemeden.
Rüzgâr saçlarımı değil,
içimdeki boşluğu savurdu.
Bir şehir uzakta yanıp sönüyor,
ben en karanlık yerindeyim.
Işıklar var ama bana değmiyor,
çünkü sen yoksun.
Sesini hatırlamak
bir şarkının yarısını bilmek gibi;
devamını kalbim mırıldanıyor,
ama sen gelmeden tamamlanmıyor.
Ellerimi cebime sakladım,
üşümekten değil.
Bazı yokluklar
teni değil, ruhu üşütür.
Seni düşünmek
yüksek sesli bir şey değil.
Daha çok
gecenin içinden geçen
ince bir sızı.
Ve ben hâlâ
adını anmadan seviyorum seni.
Çünkü bazı aşklar
söylenince eksilir.
Geceye karıştım bu akşam.
Eğer bir yerlerde
aynı gökyüzüne bakıyorsan,
bil ki
ben tam oradayım.
Ayın solgun ışığında,
yıldızların arasına sıkışmış bir dilekte,
bulutların kıyısında asılı kalan
yarım bir cümledeyim.
İnsan bazen
birini kaybetmez aslında,
sadece onunla kurduğu dünyayı
yalnız başına taşımaya başlar.
Ben o dünyayı taşıyorum.
Sokaklardan geçerken
adımlarım değil, anılarım yankılanıyor.
Her köşe başında
seninle yürümüş gibi duruyorum.
Oysa yanımda kimse yok.
Biliyor musun,
gece en çok da şunu öğretiyor insana:
Bazı yokluklar
kalabalıkların içinde bile
tek başına bırakır seni.
Ve ben
kalabalığın ortasında bile
senin sessizliğinle konuşuyorum.
Bir çay bardağının buğusunda,
bir vitrinin yansımasında,
ansızın gözlerim seni arıyor.
Bulamayınca
gökyüzüne çeviriyorum yüzümü.
Belki aynı yıldızın altında
aynı eksikliği hissediyorsundur diye.
Çünkü bazı bağlar
mesafeyle kopmaz.
Sadece görünmez olur.
Ben seni
yüksek cümlelerle değil,
içimde usulca yanan
bir kandil gibi seviyorum.
Kimse görmüyor,
kimse bilmiyor.
Ama karanlık bastığında
en çok o ışık belli oluyor.
Geceye karıştım bu akşam.
Bir gölge gibi,
bir iç çekiş gibi,
bir yarım dua gibi.
Eğer bir yerlerde
içine aniden bir hüzün çökerse,
bir sebep bulamazsan buna,
bil ki
ben seni düşünmüşümdür.
Çünkü bazı aşklar
yan yana durarak değil,
aynı göğe bakarak yaşanır.
Ve ben hâlâ
adını anmadan,
sessizce,
geceye karışarak
seviyorum seni.