hayata tutunabilirsem
*
ruh halim bu aralar fazlasıyla dumanlı,
ben çok uzaklardayım.
olumsuzluğa tutunan düşlerim,
yok sayılan duygularım var.
soluduğum bu puslu hava
bahardan mahrum kalmak gibi bir şey
gökyüzünü özlemek kadar ağır.

bu yalnızlık çok daha karanlıklara gebe.
bütün yükler hala heybemde.
sevgiden ve şefkatten uzak gecelerde
derin yaralarımla yaşadım.
bir fırtınaya yenilirken
uçurumdan düşer gibiydim,
yapabileceklerimi göremeden.

artık bu hayatı içten içe soluyorum,
nefesimin yettiği yere kadar.
bazen kalbim, artık bana ait değilmiş gibi.
düşündükçe nefesim daralıyor,
kanım çekiliyor sanki.
acı üstüne acı yaşanırken
o karanlığın gölgesinde
ben kayboluyorum.

hiç kimseye boyun eğmedim,
ayakta oluşum bundan.
umudun gölgesinde
unuttuğum o gülüşlerim,
uykusuz gecelerin boşluğunda hala çınlıyor.
çalınan hayatlar düşüyor aklıma,
insanın insana yaptıkları
çok ağırdı.
hayat sisli bir havada gün doğumunu anlatmak gibiydi
acıyı dayanılmaz kılan
yaşayarak öğrenmekti hayatı.
bir daha düşmeden,
gidilecek daha çok yol var.
tabi tutunabilirsem
hayata.

Mehmet Demir
20222