Kalbi kırık olanlar iyi bilir;
en çok gece konuşur insan kendiyle…
Gündüz susturduğun ne varsa, karanlıkta sıraya girer.
Unuttum sandığın yüzler, sustum dediğin cümleler,
“geçti” diye kandırdığın acılar
gece olunca başucuna oturur.
Gece kimse yoktur çünkü…
Ne oyalayan bir kalabalık,
ne yarayı saklayan bir gülüş.
Bir sen varsındır, bir de kalbinin içindeki o sızı.
İnsan en çok gece dürüst olur kendine.
“Canım yanıyor.” der mesela.
“Ben bunu hak etmedim.”
“Ben sadece sevilmek istemiştim.”
Ama cevap gelmez.
Duvarlar susar, yastık ıslanır,
nefes ağırlaşır.
Kalbi kırık olanlar iyi bilir;
gece, insanın içini büyütür.
Bir eksikliği koskoca bir boşluğa çevirir.
Bir hatırayı, koca bir ömre.
Ve sen sabaha kadar kendi kalbinin mahkemesinde
hem sanık olursun
hem yargıç.
En ağır ceza da şudur:
Hâlâ seviyor olmak.
Sabah olur…
Yüzünü yıkarsın,
gözlerini kurularsın,
“iyiyim” dersin.
Ama gece yine gelir.
Ve sen yine en çok kendinle konuşursun.
Çünkü kalbi kırık olanlar iyi bilir;
bazı yaralar gündüz saklanır,
gece kanar.



Ve gece uzadıkça insanın içi daralır…
Saatler ilerlemez, zaman sanki inadına ağırlaşır.
Bir mesaj sesi bekler kulakların,
bir kapı çalınsın istersin,
bir mucize olsun…
Ama olmaz.
Kalbi kırık olanlar iyi bilir;
en çok da “keşke” yakar insanı.
Keşke susmasaydım,
keşke o gün gitmeseydin,
keşke bu kadar sevmeseydim…
Oysa insan en çok sevdiği yerden kırılır.
En çok güvendiği omuzdan düşer.
Ve en çok “asla bırakmam” diyenin ardından
yapayalnız kalır.
Gece, insanın içindeki çocuğu da ağlatır.
Hani güçlüydün ya gündüz,
dimdik duruyordun ya herkese karşı…
Gece olunca o güçlü kadın, o güçlü adam gider,
yerine incinmiş bir yürek kalır.
Ve insan kendi kendine sorar:
“Ben nerede kaybettim bizi?”
Cevap yoktur.
Çünkü bazı hikâyelerde suçlu yoktur,
sadece yarım kalan cümleler vardır.
Sabaha doğru bir yorgunluk çöker insana…
Ağlamaktan değil sadece,
anlamaktan yorulur insan.
Kabul etmekten,
kabullenmekten,
hala içten içe umut etmekten yorulur.
Kalbi kırık olanlar iyi bilir;
en çok gece konuşur insan kendiyle…
Ve en acısı da şudur:
Gece boyunca kendini teselli edersin,
ama sabah olunca
onu yine özlersin.
Çünkü bazı kırıklar iyileşmez,
sadece alışılır.