BENI BOŞVER


Aynı acıların
ayrı ayrı sınavlarından geçmişiz.
Kimi teessüf tebessümleri ile diz çökmüş,
kimi avaz avaz susmuş.

Aynı göğe bakmışız da
aynı duayı etmemişiz belki.
Çünkü herkesin gecesi
kendine kadar karanlık.

İspat arama.
Acının belgesi olmaz.
Herkes isnat edilen suçu tartar,
yükü değil.
Oysa yük;
omza değil, ömre biner.

Gel, ver elini yürüyelim.

Bak şurada Babanın sesinin sertleştiği ilk an duruyor.
Dünyanın güvenli olmadığını
ilk orada, ondan öğrendin hatırladın mı?

Çocukluk
bir cümleyle sarsılabiliyormuş meğer.

Bak, ileride ilk hayal kırıklığın duruyor.
Adını koyamadığın eksilişin.
İnsanın sevildiğini sanarken
yalnız kalabildiğini ilk farkettiğin köşe ora.
O gün anlamıştın değil mi;
beklemenin nasıl derin bir yara olduğunu.

Hatırlıyor musun
kimseye belli etmeden güçlü durduğun o günü?
İçin yıkılmıştı
ama diktin, vakur.
İşte o gün
rol yapmayı değil,
dayanmayı öğrenmiştin değil mi?

Ve şu köşe…
Haksızlığa uğradığın,
kendini savunamadığın gözünün yaşının köşenin başı.
Boğazına düğümlenen ve
konuşamadığın cümleler ne ağırdı değil mi..

Yürü.
Korkma.

O geceyi hatırla.
Hani “artık bitti” dediğin.
İçinden bir şey kopmuştu hani..
Ama sabah yine, yeniden kalkmıştın.
İşte o kalkış var ya,
asıl hikâye tam orada başlamıştı!

Kırıldığın yerden eksildiğini sandın,
Oysa kırıldığın yerden
derinleştin, geliştin.

Aynaya bak şimdi.
Bak gözlerin altında
uykusuz gecelerin izi var.
Omuzlarında
kimse bilmez kaç vazgeçiş.

Ama hâlâ ayaktasın.
Kesik izleri konuşmaz dedim ya…
Evet, konuşmaz.
Çünkü onların dili sessizliktir.
Ama duruş hep aynı yükseklikte sesle haykırır: “Geçtim.”

Bugün,
dünü affetmek zorunda değilsin.
Ama ona teslim de değilsin.

Yaranı inkâr etme;
onu taşıma biçimini değiştir.
Çünkü bazı yaralar
kapanmaz.
Kabullenilir.

Unutma; insan
kabullendiği yerden güçlenir.

Şimdi…
Elimi bırakabilirsin.
Artık geçmişi arkandan yürütüyorsun.

Aynı kesik izleri taşıyoruz belki,
ama aynı yerden kanamıyoruz.

Ben mi? Beni boşver..


22 ŞUBAT 2026 / 14:20
Ramak Kaldı / Samim İĞDE