Vakit daralıyor...
Güneş, altın bir mühür gibi alnıma veda busesini bırakırken,
İçimde bir yerlerde kadim bir şarkı uyanıyor.
Notalar, kırılan kanatlarımın sızladığı yerden filizleniyor şimdi;
Her biri bir tüy, her biri bir gökyüzü vaadi.

Yeryüzü?
Görülecek ne kaldı ki bu tozlu aynada,
Sureti nura kesmiş o "birileri" dışında?
​Şah Veliyyullah fısıldıyor kulağıma,
Diyor ki: "Bak, maddeye sığmayan bir alem var orada."

Sıfatların rida giyip aslına büründüğü,
Eşyanın henüz toprağa düşmeden ruh olduğu o gizli bahçe...
Ben işte o ağaçların soyundanım,
Köklerim burada sızlasa da, dallarım o misal aleminin rüzgarıyla sarhoş.
Bu "bayat" nefesler, bu ağır hava...
Ruhumu bir gurbet kuşu gibi mahzun kılıyor.
​Hayaller kuruyorum, umulmadık ve kimsesiz.
Başka türlü nasıl katlanılır ki bu dünya ağrısına?
Nasıl nefes alınır, eğer o nefes sonsuzluğa değmeyecekse?

Kitapların yıpranmış sayfalarında kaybolurken,
Geri dönmemeyi diliyorum içimden;
Bırakın, o mananın suret bulduğu yerde kalayım.
​Gözlerimi kapatıyorum...
Ghazal Shakeri’nin sesi, bir hüzme gibi süzülüyor karanlığıma.

Füruğ’un vasiyeti, kalbimin en kuytu köşesinde yankılanıyor
"Gözlerini yumduğunda gördüğün o aydınlık, dışarıdaki karanlığın hükmünü bitirir. Kuşun ömrü kısa olsa da, sema onun kanat sesleriyle ebediyen mühürlenmiştir"