Göz hapsindeyim.
Bir hayal mi süzülen, yoksa etten kemikten bir keder mi?
Adımları mülteci, her basışında toprak biraz daha ağırlaşıyor.
İzliyorum.
Yerle gök arasında asılı kalmış sessiz bir sarkaç gibi...

Neden dalıyor gözleri uçurumlara?
Hangi hatıranın enkazı bu mahzun bakış
Bakışlarında bin yıllık bir yorgunluk, feri sönmüş bir kandil misali.
Ürkek bir gölge gibi basıyor taşlara; sanki dünya bir camdan ibaret de kırılacakmış gibi.
Elleri eteğinde...
Sanki dökülen un ufak gururunu topluyor yerden, sanki kaçırdığı fırsatları avuçlarında saklıyor.

Bittiği yerden mi başlıyor yol?
Öldüğü kuyuda mı buldu bu tuhaf nefesi?
Kim bu yabancı?
Bu kireçlenmiş çehre, bu donuk ifade hangi büyük yangının son külü?
Yüzündeki her çizgi bir mağlubiyet haritası.
Dudakları mühürlü, sanki konuşsa kıyamet kopacak.

Yaklaşsam dokunabilir miyim acısına?
Elimi uzatsam teni mi değer bana, yoksa sadece soğuk bir rüzgar mı?
Cesaret edemedim.
Durdum.
Sustum.
Sadece izledim o darmadağın silüeti.
Bir an duraksadı.
Bakışlarımız çarpıştı; iki yabancı galaksi gibi. Dudaklarında eğreti, mühlet isteyen bir tebessüm belirdi...
"Ayıp olmasın" ricası saklı o zayıf kıvrımlarda.
Bir maskeyi düzeltir gibi takındı o gülüşü.
Sormadım. Sorulur muydu bunca harabe varken?
Halin nedir, yaran nerededir denir miydi?
Anladı.
Dudakları kıpırdamadı ama ruhu fısıldadı:
"İyiyim."
İyi miydi? Değildi.
Kırgındı dünyaya, dargındı kadere, en çok da kendine...

Döndü arkasını. Yürüdü gitti içimdeki dar ve karanlık sokaklara.
Arkasından bakarken sarsıldım birden; kemiklerim sızladı.
Neden adımları benim ritmimde?
Neden gölgesi, benim hiç iyileşmeyen yaralarıma eş?
O durunca içimde bir şeyler devrildi.
Elimi göğsüme götürdüm, o da elini kalbine koydu.
Ben nefesimi tuttum, onun omuzları çöktü.
Sonra fark ettim o keskin gerçeği; yolun ucundaki o puslu camı...
Meğer karşıdan gelen değilmiş yabancı;
ben, kendi dışıma taşmışım.
Karşımdaki o mağlup silüet, meğer ruhumun aynadan sızan sırıymış.
Baktığım o yüz, her sabah yüzleşmekten kaçtığım kendi enkazımmış.