Sevmeyeceğim artık…
Çünkü sevmenin ne demek olduğunu en çok sevenler kaybediyor bu hayatta.
Ben kaybettim… hem de sana hiç dokunamadan.
Bir insanın içinden birini söküp almak nasıl olur biliyor musun?
Sesin susunca öğrendim.
Mesajın gelmeyince, adım dudaklarından düşünce,
ben bir anda kendime yabancı kaldım.
Sevmeyeceğim…
Çünkü sevince insan kendini bırakıyor,
karşısındakine yuva oluyor,
sonra o gidince kendi içinde evsiz kalıyor.
Ben şimdi kendi kalbimin sokağında üşüyorum.
Her hatıra kapı gibi yüzüme kapanıyor,
her gece sen diye başlıyor, sensizlik diye bitiyor.
Bir daha kimseye “gel” demeyeceğim,
çünkü gidenlerin ayak izi kalıyor yürekte.
Ve o izler zamanla yara oluyor…
kapanmıyor.
Sevmeyeceğim…
ama bil ki
seni sevmek bende bitmedi,
sadece içimde gömüldü.
Artık kimse görmeyecek
ama ben her gün içimde seni kaybedeceğim.



Sevmeyeceğim…
çünkü insan en çok sevdiğinin yokluğuna yeniliyor.
Ben yenildim.
Gururum değil, kalbim düştü dizlerimin üzerine.
Gittiğin günden beri dünya dönüyor diyorlar,
ama benim zamanım o gün durdu.
Saatler ilerliyor, takvimler değişiyor,
ben hâlâ bıraktığın yerdeyim.
Birine alışmak ölüm gibiymiş,
beden yaşamaya devam ediyor ama
ruhun gömülüyor sessizce.
Sevmeyeceğim…
çünkü birine kalbini emanet edince
geri verirken aynı kalmıyor.
Sen bana kalbimi değil,
yabancı bir boşluk bıraktın.
Artık kimseye “kal” demem,
kimseyi dualarıma katmam.
Çünkü insan en çok dua ettiği yerden kırılıyor.
Ben seni affettim belki…
ama içimdeki beni kurtaramadım senden.
Ve bir gün sorarlarsa
“neden sevmiyorsun” diye —
susacağım…
Çünkü bazı acılar anlatılınca hafiflemez,
sadece yeniden kanar.