14 Şubat

Bugün yine takvimler 14 Şubat diyor,
Herkes kırmızı güllerle konuşurken
Ben siyah bir hatıranın önünde
Ellerim titreyerek susuyorum.

Otuz üç yıl önceydi…
Bir ses koptu göğsümden,
Bir çarpışma değil yalnızca,
Benim yarım kalışım oldu o gün.

Ben seni toprağa değil,
Kalbimin en canlı yerine gömdüm;
Çünkü mezarlar susar ama
Benim içimdeki yas hiç susmadı.

O gün sana yetişemedim,
Şimdi her gece rüyalarına yetişmeye çalışıyorum;
Gözlerimi kapattığımda
Kırık camlar hâlâ içimde parlıyor.

Bir yaralı gibi kendi kalbime eğildim yıllarca,
“Dayan” dedim, “çözülme, kanama…
Ama aşkın en derin yarasına
Hiçbir söz merhem olamadı.

Giden gitmiştir derler ya,
Benimki gitmedi…
Sadece sustu,
Sadece bende saklı kaldı.

Adını kimseye söylemedim,
Hatıranı rüzgâra bırakmadım;
Bir şarkının içimde dönen nakaratı gibi
Hep aynı yerden kanadım.

Bugün 14 Şubat…
Herkes sevdiğine kavuşurken
Ben diz çöküp seni anıyorum;
Çünkü sen gitsen de,
Aşkın bende saklı.