Aynı anadan, aynı babadan doğduk
Babamız bu dünyadan göçünce, aynı hüzne boğulduk
Paylaştık ekmeğimizi,hayallerimizi
Unutmak istedik kimsesizliğimizi

Sonra bir Boran vurdu ayırdı bizi birbirimizden
Öyle bir borandı ki kopardı kardeşlerimi benden
Bitirdi sevgilerini, yeşertti içlerindeki nefreti

Hepsi bir oldular
Beni Yusuf gibi dipsiz bir kuyuya attılar
Sahte gözyaşlarıyla kendilerini akladılar

Kaldım kuyunun dibinde çaresiz
Bekledim bir başıma ümitle
Belki pişman olup,dönerler diye

Unuttular beni, daldılar dünya heveslerine
Yusuf gibi kaldım yapayalnız
Onlarsa gülüyorlardı dertsiz tasasız

Sonra...
Parlak bir güneş doğdu
Dipsiz kuyunun üstüne
Kurtardı, çıkarttı beni yeryüzüne

Gönlüm tekrar umutla doldu
O güneş kalbime nur oldu
O nur sendin
Anladım ki tek ümidim
Tek vekilim
Sadece senmişsin Yarabbim...