4
Yorum
21
Beğeni
5,0
Puan
179
Okunma
sessizliğin içinde bir kapı açıldı,
ne rüzgâr itti onu
ne de insan eli.
bir gölge değil,
bir nur değdi eşiğe,
evin kalbi ürperdi.
toprak, ilk kez
kendi içinden filiz verir gibi
titredi.
söz gelmeden önce
itaat geldi,
soru sormayan bir evet
gecenin ortasında yandı.
küçük bir odada
sonsuzluk eğildi,
yıldızlar, bir kandilin ışığına
hizmet eder gibi durdu.
ne taç vardı başında
ne kalabalıklar,
yalnızca görünmeyeni taşıyan
derin bir sükût.
bir annenin elleri,
ekmek kokan sabahlar gibi sade,
ama içinde
zamanın yükünü hafifleten bir sır.
dünya büyüdü o an-
çünkü küçülmeyi kabul eden
bir yürek vardı.
ve gök,
en yüksek yerinden değil,
en alçak gönüllü kapıdan
içeri girdi.
5.0
100% (9)
Cevap Yaz