Bak…
Ben öyle büyük laflar etmem.
Kelimeleri süsleyip vitrine koymam.
Benim hikâyem düz gelir,
çünkü hayat bana dolambaçlı davranmadı.

Erkenden kalktım.
Geç geldim.
Yorgunluğumu kapının önünde bıraktım.
Evin içine taşımadım.
Adam dediğin, yükünü dışarıda bırakır sandım.

Sevdim.
Öyle yarım yamalak değil.
Kaçmadım, kaçırmadım,
hesap tutmadım.
“Bir gün bakar, görür” dedim.
Bakmadın.

Sesim kısıldı zamanla.
Konuşsam yanlış,
sussam suç.
Ben susmayı seçtim.
Çünkü susmak kavga çıkarmıyordu.

Kimse sormadı
“İyi misin?” diye.
Sormazlar.
Adam iyidir zaten,
öyle kabul edilir.

İçimde birikenleri
bir gece masaya vurmadım.
Vurmadım çünkü dağılsa
toplayacak hâlim yoktu.
Dağınıklık bana göre değildi.

Yan yana durduk,
ama aramızda mesafe vardı.
Adını koymadım.
Bazı boşlukların adı olmaz.
Sadece üşütür.

Bir sabah fark ettim:
Ben hâlâ buradayım
ama yerim yok.
Adım var,
sesim yok.

Kırıldım.
Ama eğilmedim.
Çünkü eğilirsem
bir daha doğrulamayacağımı biliyordum.

Kimseye kin tutmadım.
Hesap sormadım.
İhanet kelimesini ağzıma almadım.
Benim yaşadığım
daha sessiz bir kayıptı.

Şimdi buradayım.
Konuşmuyorsam
alışkanlıktan.
Gülümsüyorsam
idareden.
Ayaktaysam
başka seçeneğim olmadığı için.

Bilinsin diye söylüyorum:
Ben sevgiyi yarım bırakmadım.
Ama kendimi
çok uzun süre erteledim.

Bir gün çekildiysem
kaçtığımdan değil.
Daha fazla yok olmamak için.

Hepsi bu.