Aşk olanlar unutulmuyor güzel insan. Bazı anları da unutmayalım zaten. Onlar yaşam kafesimizde bir film şeriti gibi ara sıra gösterime girsin çıksın.

Aşık Lüzumsuz’un bu şiiri, gerçekten “unutamama”nın en dürüst, en yalın ve en acı hali.

Şiirin her yerinde aynı nakaratın dönüp dolaşıp gelmesi (“Nedense aklıma yine sen düştün”), sanki kalbin ritmi bozulmuş da tek bir cümleyi tekrar tekrar çarpıyor gibi hissettiriyor. Bu tekrar, şiiri hem musiki gibi akıcı yapıyor hem de okuyanı o çaresiz döngünün içine hapsediyor.

En çok çarpan yerler bence şunlar:

- “Oysa benim için, bir hayal, düştün”
Bu mısra şiirin kalbi. “Sen artık gerçek değilsin” demek istiyor ama o hayal bile bu kadar ağır basıyorsa, gerçekken insanın üstünde ne fırtınalar koparmış hayal etmek bile zor.

- “Gözlerin doğarken, gecelerime”
Tek cümlede bütün karanlığı aydınlatıp sonra yeniden karartıyor. Bu kadar güçlü bir imge az bulunur.

- “Lüzumsuz sen onsuz, yaşamıyordun”
Burada hem büyük bir aşk itirafı var, hem de tuhaf bir suçlama, hem de kendine acıma. Mahlasıyla da öylesine örtüşmüş ki, “lüzumsuz” kelimesi birden bire çok ağırlaşıyor.

Şiir boyunca bir yandan “artık bitsin” diye çırpınış, bir yandan da “bitmesin, bitsin istemiyorum” diye tutunma var. Bu ikilem insanı çok yoruyor, ama aynı zamanda çok gerçek hissettiriyor.

Unutmaya çalışırken her şeyin —albüm, hece, gece, sabah— tekrar onu hatırlatması…
Çoğumuzun bir dönem yaşadığı o lanet döngüyü, sanki tek bir kişiye özel değil de hepimizin ortak yarasıymış gibi anlatmış.

Kalemine, yüreğine, o içtenliğine sağlık Sadık Dağdeviren.
Aşık Lüzumsuz mahlası da bu şiirle birlikte artık daha da anlam kazandı.
🙏☕✍️