Bir kır çiçeğisin sen, koparılmışsın da dalından
Bense bu kadraja bakan, hem de ta uzaklardan
Giderek solmaktadır yüzün her geçen gün bilirim
Olsaydı bir yolu zamanı durdurur, geri çevirirdim.

Ne hazandır ki uzaktandır sevmelerin en asili
Biter de biter işte sevgi, muhabbet görmedin mi
Hayalde görmek gerekir doruklarında hem de
Düşmesin yere sakın, saklı kalsın yüreklerde.

Bir Ay gibi doğar gecelere biteviyeyse sevgiler
Güne, ana kurban edilir sahte gülüşler, sözler.
Yok bende heba edilecek bir sevgi, saklıyorum
Harcanır bir ben uğruna, yitirir de değerini
Bu yüzden çokça düşünüyor, hayal kuruyorum.

Zor kurulan tahtları biliyorum, hepsi de yıkıldı
Adına sevmek dedilerse de bu büyük bir yanılgı
Gerçek sevgiler dile ket vurur, yürektendir kelam
Böyle seven varsa eğer, benden de onlara selâm.

Onda ne çıkar var ne de yarınların kavgası
Ana değmez ki sadece, ebededir pusulası
Yokluğu varda görendir, canı kollayan gerektir
Yoksunluğu hissederken özünde faniliği de yenmektir.
Edebe yok ihtiyacı, ondandır elbet hamuru
Şekil verendir şu kile, adam da eder çamuru
Şefkat, nezaket öznesi, dolduran olur boşluğu
Çirkin uğramaz semtine, yanar ki sönmez bir ateş
Kenetlenmiş gönüllerde gece yoktur hep gün, güneş.

Kimi asla anlayamaz, sevmek bir büyük savaştır
Çölde geçen ömür için kılıç kalkan kuşanmaktır
Yeri geldiğinde aç yerinde susuz kalabilmek inadına
Vazgeçmeden sevebilmektir, vazgeçilse de sonunda.

Kim demiş ki kavuşmak murat, bu bahtın işiydi
Sevgiyi besleyen tertemiz ve kanayan o yürekti
Tutulmuyorsa dil, heyecan katmıyorsa bakış
Nasıl sevgi denir ki ona umura gelmiyorsa adın,
Hecelerinden kurumalı ki şu kalem yazamasın.

Mantık mı, vefa mı, masalsı sayfadan mıdır yoksa
Yokluğunda bak ki ne kadarsın, terazide kaç okka
Ölçülemeyen olmaktır o, görmesini ise bilen
Af edebilmektir yerinde karşını, susabilmektir
Af edilmeyen olsan da içten içe yanmaktır.

Kırdık, kiminde de kırıldık adımız Gölgeydi
Siper olduk aymazlığa edep besleyenimizdi
Unutulduk hem de çabuk, yok dargınlık, öfke yok
Gelip geçici heveslere kanamam, karnım tok,
Ya bir kez sever insan ölümün de ötesine ebeden
Yahut derince hüzünle bakar faniye penceresinden.

Oğuzhan KÜLTE