bir emekçi elleri gibi sert şimdi yürek ve orak
ses hep en kırgın ve yitik
her daim çekiç yine de cılız
kor diyorum kor gibi alazlanıyor düş
direne direne kazanılan olmak ya da ölmek bir kuytuda
ve gül en bordosunda yine de romantizim getirir akla
bilekleri incelmiş bir kadın gibidir devrim
ve anlaşılan en kadim şair hayattır.

sevince doyasıya ve direnince kedere ve kadere
yeryüzü de aşkın yüzü olur yenilenin ellerinde.
işte bu cümle üzerineydi
yüzlerce kez kesilmiş ağacın tekrar yeşermesi.
bu umut ileydi her şey

ama efsunkar yaşlı çingene büyülemişti bir kez
ve uykudaydı herkes
öldüğünü bile bilmeden derin bir uykudaydı.
sinmiştiler ölülerin içlerinde
herkes bir yolculuk için ses beklerken diğerinden
hiç ses yoktu ve gece güneşi yırtıyordu

bir şiir beni öldürdü.
bir şiirden bir cümle düşünce zemine
ve sen başlı başına bir şiirken
hayatın içinde
geçen bir şiirdeki bir cümle,
öldürdü.
kaç ölüm sığardı ki bir şiire.