YAKARIŞ
Fevzi Emir Yılmaz


Uzatıp semâya doğru bîçâre ellerimi,
Bülbül eyledim Mevlâ’ya, lâl olmuş dillerimi.
Dedim ey sâhibel imdat, bilirsin hâllerimi,
Makbul buyur dergâhında cümle amellerimi.

Bu cihan baştan başa merhametinin eseri;
Kulluğuna kabul et, hak etmesek de bizleri.
Affeyle gözyaşıyla secdeye varan yüzleri,
Bilirim boş çevirmezsin, açtığımız elleri.

Aşkına ermemiş kalbi yük edip taşıyoruz,
İki gün imâna gelsek, ardından şaşıyoruz.
Bazen had hudut bilmeyip çizgiyi aşıyoruz;
Bağışla bizi Allah’ım, ateşe koşuyoruz.

Her gün dünü aratıyor, perişandır hâlimiz;
Bizi bize bırakırsan, ne olur ahvâlimiz?
Kulun kula faydası yok, kalmadı mecâlimiz;
Çâre sensin Allah’ım, “ol” de, bitsin dertlerimiz.

Tövbe dilden düşmese de kalbimiz hep firarda;
Bir yanımız Allah derken, bir yanımız hüsranda.
Alnımız secde ederken, niyet çarşı pazarda;
Hazır sanırız cenneti "o kapkara mezarda"