Bazı insanlar vardır
hiç bağırmadan kırar içimizi.
Sen mesela…
Bir bakışınla
suskunluğumdan bir kolye yapardın
boynumda taşımak zorunda kaldığım.

Hayat dediğin
çoğu zaman ucuz bir tesadüf,
aşk ise pahalı bir yanlış anlamaydı.
Biz yine de sevdik
en olmayacak yerinden dünyayı,
en olmayacak zamanından birbirimizi.

İnci taneleri gibi dizilmiş anılar var şimdi
araya giren yıllar koparmış ipini.
Yere saçılmış gülüşlerimiz,
her biri ayrı acı,
her biri ayrı hatıra.
Toplasam
eksik kalacak,
toplamasam
içimde batacak.

Anladım ki
her gözyaşı inci olmuyor,
bazısı sadece ucuz bir alışkanlık.
Ama sen
acıdan güzellik çıkaran nadir kazalardandın.
Keşke
biraz daha kırıcı olsaydın,
belki o zaman bu kadar saklayamazdım seni.

Şimdi biri sorarsa
“Ne kaldı elinde?” diye,
derim ki:
Bir avuç suskunluk,
birkaç yarım cümle
ve cebimde unuttuğum
inci taneleri…