şimdi susuyorum
ama bu bir bitiş değil
parantezin içi kapandı sadece
ses
içerde kaldı


paslı mektupları
yakmadım
yırtmadım
çekmecede bıraktım
çünkü bazı kelimeler
çürüyerek anlam kazanır

annemin sesi
en son orada durdu
bir zarfın ağzında
açılmamış
ama çok okunmuş

büyümek
sandığım gibi ileri gitmek değilmiş
aynı yere
her seferinde
biraz daha eksilerek dönmekmiş

kalbim
şimdi boş bir posta kutusu
kimse yazmıyor
ama ben her gün
kontrol ediyorum

kırmızıdan karanlığa
geçtim
ışık bitti sanıldı
oysa
göz alıştı

pas
her yere bulaştı
ellerime
yüzüme
adına
ama garip
ilk kez
tam oturdu üzerime

ben buradayım
kapı kapalı
perde aralık
mektubu göndermiyorum
ama adres duruyor

eğer biri
en sona kadar geldiyse
bil ki
bu şiir seni çağırmadı

sadece
yanından geçerken
üstüne biraz pas
biraz kırmızı
bulaştırdı

ve gitti

şimdi gerçekten
susuyorum
çünkü bazı sesler
devam ederse
ölür

ben yaşatmayı seçtim
içimde
parantez kapalı
ama kilit yok

(parantezi kapattım
mektuplar paslandı
kırmızı sustu
artık içimde kalan tek şey
sesini kaybetmiş bir çocuğun
karanlıkta büyümeyi öğrenmiş nefesi)