kırmızı
sana bir renk gibi değil
bir ses gibi geldim
duvarlara çarpıp geri dönen
boğuk bir ses

sana sadece kırmızı demeliyim
çünkü isimler çoğalınca
insan dayanacak yer buluyor
ben dayanacak yer istemiyorum artık

başaramıyorum kırmızı
bu bir itiraf değil
bir durum tespiti
yorgun bir kalbin
kendine tuttuğu tutanak

hatırlamak dışında
bir mucizem yok benim
unutmak çok pahalı
ödemeye gücüm yetmiyor
her şeyi aklımda tuttum
yarım kalan bakışları
söylenmeyen cümleleri
tam söylenecekken
boğazda kırılan kelimeleri

bir şeye inandım
adını bilmiyorum
insan bazen adını bilmediği şeylere
daha sıkı tutunur
belki oydu beni ayakta tutan
belki de sadece
düşerken uzattığım elim

sadece bir kere ağlayarak dansettim
ne müzik vardı
ne bir söz
gözyaşımın temposuna uydum
kimse görmedi
görseler
ya gülerlerdi
ya da susmamı isterlerdi

oysa hayata bağlanmak için
ayağa kalkmıştım
insan ayağa kalkınca
her şey düzelir sanıyor
bilmiyor ki
bazı düşmeler
ayakta yaşanıyor

sınavdan önce okunmaz bu satırlar
çünkü insan
hesap yapmayı unutuyor
konsantrasyon bozuluyor
kalp devreye giriyor
kalp devreye girince
hiçbir iş
tamamlanamıyor

ben tamamlanmadım kırmızı
ama dağılıp gitmedim de
bazı insanlar
iki hal arasında yaşar
kopmakla kalmak
unutmakla hatırlamak
susmakla yanmak arasında

eğer hâlâ buradaysam
bu bir başarı değil
sadece yaşıyorum

ve evet
sana kırmızı demeliyim
çünkü bazı şeyler
ancak renge dönüşünce
taşınabilir