Bir ışık sönüyor,ruhumun sokağında
Adımlarım emanet, zemin ağırlaşıyor
Kendi sesinden kaçan bir firari gibisin
Dilinde bin bir yemin, kalpte derin ihanet

Giderken buruk bir sevda bıraktın ardında
Rengi solmuş bir resim gibi asılısın duvarda
Ne tam bitti diyebildin ne de kaldım,
Sancısı hâlâ taze, her hatıranın darlığında

Güneş doğsa da aydınlatmıyor yüzleri
Çünkü herkes kendi karanlığına olmuş siper
Gerçek, bir cam kırığı gibi batarken avuçlara
Yalanların üşüyen vicdanlara olmuş siper

​Yürüdüğün yollar bile sana yabancı
İçime doldu yalanların, oldu sessiz sancı
Bir vedayı bile çok gördün ,sığmadı gidişine
Gönlüm bu ayrılığında en mahzun kiracı

Bir gölge uzuyor, boyundan büyük ve kara,
Hakikati yutan o devasa boşlukta sessizlik...
Sakladığın her sırrına, vurulan yeni bir kilit
Ve her kilitte biraz daha eksilen kendinlik

Eksik bir cümle gibi kaldın ortada
Buruk bir sevda bıraktın ardında
Yarım kalmış bir şarkı gibisin dudaklarda
​Gözlerinde kalan o yalan dolu son bakışın

​Yüzünde ki maskeler düşünce boyaların döküldü
Sahne kapandı yalanlarınla kaldın baş başa
Gölge çekildiğinde geriye ne kalır dersin
Elde bir avuç kül, şimdi vur başını taşa
YEŞİLIRMAK
BERAAT KANDİLİNİZ MÜBAREK OLSUN
​