0
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
12
Okunma
Annemin adı hâlâ evin en kırık yerinde durur,
bir tabak düşse irkilirim;
çünkü bazı sesler yetim büyür.
Çocukluğum erken kalktı hayattan,
süt içmeden öğrendi geceyi.
Bir mendil kadar yer kapladı annem,
ama koskoca bir suskunluğu örttü üstüme.
Ben büyüdüm;
kimse “aferin” demeden.
Omuzlarımda hep yarım kalmış cümleler,
ceplerimde hiç giyilmemiş bayramlar vardı.
Sevmeyi öğrendim ama
kalmak hep başkasının işiydi.
Gidenlerin arkasından bakarken
annemi de uğurladım her seferinde,
aynı kapıdan.
Şimdi içimde bir kadın sesi yok,
onun yerine
rüzgârla konuşuyorum.
O da biliyor
bazı insanlar annesizliğe
ömür boyu atanır.
Ve ben hâlâ
birine sarıldığımda
önce düşmemeye çalışıyorum.
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
