0
Yorum
2
Beğeni
5,0
Puan
7
Okunma
Evin duvarlarında asılı kalan bir suskunluk var.
Ellerimden düşen çocukluk, kimseye emanet değil.
Leke tutmuş bir akşamdan geçiyorum, adım söylenmeden.
Rüzgâr bile beni tanıyor; yüzüme bakmıyor.
İncinmiş bir dua gibi duruyorum aynanın karşısında.
Daha küçüğüm aslında; büyümek bana fazla.
Fark edilmeden öğreniyorum acıyı, senin sokağında.
Eşya susuyor, ben de susmayı ondan öğreniyorum.
Mesela adım kimsenin yüksek sesle çağırmadığı bir yer.
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
