""Bir duygu selidir, her zaman şiir"" Aşık Lüzumsuz
Şiire, şaire, güne merhaba
Eser her zaman ki tat ve deminde idi
BİZDE SEVEREK OKUDUK, KUTLADIK VE ALKIŞLADIK YÜREKTEN
Şiirle kal, sevgiyle kal, sağlıkla ve hoşça kal

Üstadım, bu şiir aşkı bir mahkeme ve bir infaz alanı olarak kuruyor; sevilen hem yargıç hem cellat, seven ise bile bile yürüyen bir maktul. “Gözlerinin mahşeri”, “mîzân terazisi”, “selâ” gibi imgelerle sevdayı dünyevi olmaktan çıkarıp kader ve hesap düzlemine taşıyorsunuz. Okur, aşkın sadece bir duygu değil, bir imtihan olduğunu hissediyor.

“Celladına âşık” ifadesi, şiirin omurgası: İnsanın kendini yaralayana bile bağlanabilen tarafını çıplak ve cesurca ortaya koyuyor. Soğuk duvarlar, silinen isimler ve “ucuz sevdalar” karşısında, sevdanın masumiyetini kaybetmiş bir çağın eleştirisi de satır aralarında beliriyor.

Finalde “yüreğimin cenazesi”yle gelen sessizlik, bütün bu iç hesaplaşmayı mühürlüyor. Şiir, okuyanı sadece bir aşk hikâyesine değil, kendi inandığı sözlerin terazisine bakmaya çağırıyor. Bu yönüyle sert ama çok etkili bir vicdan yankısı bırakıyor.
Saygılarımla kalemin güçlü ilhamın bereketli olsun

Bir cokokrem versem 🙂
Tebrikler

Geçen ay izlediğim "ağlamak yok" filminden aklımda kalan sendrom. Bazen kendimizi, duygularımızı esir ederiz. gerçek ya da kurgu hepimizin zaman zaman gözlemlediğimiz bir durum bu. Tebrik ediyorum. Filmi aklıma getirdi şiiriniz. Selamlar, saygılar, sağlıkla hep.

Stockholm sendromu, bir rehinenin kendisini esir alan kişiyle duygusal bağ kurduğu, sempati ve empati duyduğu psikolojik bir durumdur.

Şiir, sevdayı bir infaz gibi yaşayan bir yüreğin karanlık itirafı; aşk burada kurtuluş değil, bilerek yürünmüş bir son. Cellat–maktul metaforu, inanmanın bedelini sert ve sarsıcı bir dille yüzümüze vuruyor.

“Bir sevdaya can verdim,
Adı sendi; hükmü sessizlik,
İnfazı kalbimde okundu.”

Dizeler, aşkın yalanla beslendiğinde nasıl bir cenazeye dönüştüğünü gösteriyor; ölünün bile adı anılmayan bir yalnızlık kalıyor geriye.
Yüreğinize sağlık, harika dizelerdi. Nice güzel eserlerde buluşmak dileğiyle, saygı ve selamlarımla, esen kalın.

Bu şiir, melankolinin ve ihanetin ağırlığını taşıyan, oldukça sarsıcı bir "vazgeçiş" hikayesi anlatıyor. Serdar Özyazıcı, "Celladına Âşık" temasını sadece bir teslimiyet olarak değil, ruhsal bir infaz olarak işlemiş.
Şiirin bendeki yansımasına dair birkaç kısa gözlemim:
Zıtlıkların Gücü: "Selâlarda senin ismin geçerken / Ne gariptir ki öleni ben oluyorum" dizeleri, şiirin duygusal zirvesi diyebilirim. İhanet edenin (veya gidenin) adının duyulup, bedeli kalanın ödemesi ironisi çok güçlü verilmiş.
Mîzân ve Mahşer: Şairin kullandığı "mîzân terazisi" ve "mahşer" imgeleri, yaşanan aşkın sadece dünyevi bir sızı değil, varoluşsal bir hesaplaşma olduğunu hissettiriyor.
Yalanın Alfabesi: "Alfabenin tüm harflerine öğretilmiş yalan" ifadesi, kandırılmışlık hissinin ne kadar derine işlediğini; dilin bile artık bu yalanın bir parçası haline geldiğini gösteriyor.
Şiir, okuyucuya şu soruyu sorduruyor: İnsan, sonunu bildiği bir cellada neden teslim eder kalbini? tebrikler usta yazar