İnsan kendini tanıdığı gün
Bir kapı kapanır içinde, bir diğeri kilitlenir
Artık neye yürümeyeceğini bilir
Ve bilmek, sanıldığı kadar masum değildir
Çünkü bilmek, vazgeçmenin en soğukkanlı hâlidir
Griyi kaybedersin;
Ya gecedir artık ya gündüz
Ve ikisi de yorucudur

Tecrübe dedikleri şey
Yüreğe asılan görünmez bir zırhtır
Ne kurşun geçirmez
Ne de darbeye dayanıklıdır aslında
Sadece canını daha geç yakar
Merhameti cebinden düşürür insan
Hoşgörüyü sessizce unutur bir bankta
Samimiyet en çabuk kaybolan eşyadır bu hayatta

Çok kandırılmış olan,
Kimseye bağırmaz
Çok aldatılmış olan,
Kimseye sitem etmez
En tehlikelisi budur işte
Çünkü sessizlik, en kalın duvardır
Ve güven bir kez gitti mi
Ardından nice güzel şey göç eder

Aşkı yazmak kolaydır
Aşkı yaşamak ağır iştir
Hele masumiyetini yitirmiş bir kalp için
Aşk, mucizeye yakındır
Çünkü o kalp artık
Hesap yapmayı öğrenmiştir
Ve aşk, hesap bilmez

Gerçek aşk dediğim
Ruhun dizlerinin titremesidir
Aklın susması, bedenin itiraf etmesidir
Bir şarkıda yakalanmaktır ansızın
Bir fotoğrafa bakarken
Zamanı unutacak kadar savrulmaktır
Kalbin yerinden çıkacak sanırsın
Ama çıkmaz
Sadece yerini hatırlatır

Menfaate bulaşmamışsa
Adını anmak bile güç verir insana
Bir bakış, bir kelime,
Bir ihtimal yeter
O düştüğünde aklına
Dünya küçülür
Hayat daha sert ama daha anlamlı olur

Aşktan vazgeçtiğin gün
Sadece bir kişiden değil
Hayattan da çekilirsin
Çünkü aşk
Direnmenin en güzel bahanesidir
Ve insan
Sevmeden uzun süre ayakta kalamaz

Bazen hiç ummadığın bir vakitte gelir
En yorgun zamanında
Uykunun bile seni istemediği gecelerde
Başını yastığa koyarsın
Ve bir isim düşer içine
Uyku kaçar
Saatler uzar
Hüzün, aşkı besler usulca

Özlersin
Ama özlediğini söylemezsin
Bir ses için neleri feda edeceğini bilirsin
Ama susarsın
Çünkü artık cesaretin kadar korkuların da büyümüştür
Yıkılmaktan korkmazsın
Bir daha ayağa kalkamamaktan korkarsın

Reddedilmek mesele değildir
Ego çoktan emekli olmuştur
Asıl mesele
Yeniden inanabilecek gücü bulamamaktır
İstek vardır
Ama dizler titrer
Kalp ister
Ama geçmiş konuşur

Her gece son düşünce O’dur
Her sabah ilk boşluk
Ama sen susarsın
Platonik dediğin şey
Bazen insanın kendine yaptığı en temiz itiraftır
Minnet duyarsın
Bilmediği hâlde sana yaşattıkları için

O bilmez
Bir selamın bir ömrü ayağa kaldırabileceğini
Bir tebessümün
Seni yıllar öncesine savurabileceğini
Belki bir daha hiç yollar kesişmeyecektir
Ama ihtimal
İnsanı hayata bağlamaya yeter

İçinden teşekkür edersin
Sessiz, gösterişsiz, sahici
Çünkü bazı teşekkürler
Söylenirse bozulur
Bazı duygular
Ancak içte kalınca büyür

Ve sonra anlarsın
Acıyı da yaşatan
Sevinci de öğreten
Geleni de gideni de
Teşekkürle uğurlamak gerekir
Çünkü insan
Yaşadıklarının toplamıdır

Affedebildiğin an başlar özgürlük
Unuttuğun an değil
Affetmek
Yükü yere bırakmaktır
Ve hafifleyen omuzlar
Hayata daha dik bakar

Ben buradayım işte
Masumiyetini kaybetmiş
Ama hâlâ aşka saygı duyan bir yürekle
Susarak
Severek
Teşekkür ederek
Aşk ile… eyvallah.

D Dinç Kaleminden ilhamla