Ömrün Mevsimleri


Mart ayında doğar umut,
toprağın uykusundan uyanan çiçek misali.
İlk adımlar, titrek ve taze,
rüzgârla oynayan saçlar,
gözlerde merak,
yürekte henüz keşfedilmemiş bir dünya.

Nisan yağmurları düşer sessizce avuçlara,
her damla bir bilgi, bir duygu, bir ilk tebessüm.
Güneş açar, gökyüzü genişler,
kalp bahçesinde tomurcuklanan hayaller.

Mayıs geldiğinde,
çiçekler dans eder rüzgârla,
çocukluk gülüşleri yankılanır sokaklarda.
Yapraklar yeşillenirken ruhta,
dünya büyür bir oyun alanı gibi,
ve her nefes, yeni bir keşif,
her an, sonsuz bir mucize gibi.

Haziran güneşi yakar, olgunluk başlar.
Adımlar sağlam, yürek cesur,
aşk ve hayaller birleşir bir sıcak rüzgârda.
Terli alnın altında umut,
gözlerde deniz mavisi bir derinlik.

Temmuz, tutkuların ayı,
kendiyle hesaplaşmalar, sevinçler ve kayıplar.
Güneş tepede, gölgeler kısa,
ama içimizde derin göller var,
gizli, sessiz, ama güçlü.

Ağustos, olgun meyveler gibi,
kalp ağırlaşır bilgiyle,
dostluklar kök salar,
ve bazen hüzün gelir,
geceyi kırmızı kılarak.
Yazın sıcağıyla yanarken insan,
bir yandan da ruhunu serin gölgelere bırakır.

Eylül, sararmış yaprakların ayı,
geçmişten gelen hikâyeler taşır rüzgâr.
Anılar dökülür dallardan,
bazısı tatlı, bazısı buruk,
ve insan, kendi gölgesine bakar biraz daha uzun.

Ekim, düşünce ve hüzün ayı,
yağmur, usulca toprağa karışır,
ve her adım, bir soru bırakır ardında.
Ama renkler güzelleştirir yavaş yavaş,
her sarı yaprak, bir tecrübe,
her kırmızı yaprak, bir aşkın izi.

Kasım, içe dönme ayı,
rüzgâr sessizleşir, yapraklar dökülür,
ve insan, kendi kalbine bakar uzun uzun.
Geçmişin gölgeleri ile dost olur,
gelecek için sessiz bir nefes alır.

Aralık, soğuk ve durgun,
kar düşer şehre, hayat yavaşlar,
ve insan düşünür kendi sonbaharlarını.
Ama içten bir sıcaklık vardır hâlâ,
hatıraların ışığı gibi, sessiz, ama güçlü.

Ocak, yeni bir yıl gibi,
yaşamın bir döngüsü,
ölümün de içinde olduğu bir devinim.
İçimizde donmuş ama canlı bir nehir akar,
her damla, geçmişin ve geleceğin birleşimi.

Şubat, bekleyişin ayı,
kısa günler, uzun geceler.
Ama insan bilir ki;
karlar eriyince, yeniden doğacak güneş,
ve yaşam, her zaman, bir ilkbahar gibi başlar.