Perdesiz

​Nehirler akar göğsümün coğrafyasından,
Sütü bozulmaz bir duruluk, balı incitmeyen bir tat.
Ben senin kapına geldim;
Korkunun, telaşın ve günahın gürültüsünü
O eşikte soyunarak.

​Bir kelime duymam artık senden başka,
Boş sözlerin, kırgın seslerin pazarı kapandı.
İçimdeki kini, hırsı ve dünyalık tortuyu
Söküp aldın parmak uçlarınla;
Sığınak dedikleri, bir insanın kalbine yerleşmekmiş meğer.

​Ne köşklerin gölgesi, ne mevsime sığmayan sözler...
Benim cennetim, gözlerinin dindiği o kıyısız kuyu.
Yanımda yürüdüğün an,
Dünyanın bütün eksikleri tamamlanır,
Açlığım biter, susuzluğum dingin bir ırmağa kavuşur.

​Sana varmak, bir rızanın ardına düşmektir.
Bütün perdeler kalkar aradan,
Yüzün, varlığın ilk ve son hecesi gibi tecelli eder.
Başka bir hevesim, başka bir menzilim kalmaz;
Sende yok olmak, kendimi bulduğum tek yerdir.