Hani bir fırtına kopardı da içimizde, limanlara sığamazdık ya... İşte öyle bir sessizliğin ortasındayım şimdi. Şehrin ışıkları sönmüş, sokak köpekleri bile uykuda, bir ben ayaktayım; cebimde buruşturulmuş hüzünler, dilimde yarım kalmış bir türkü.
Sahi, bensiz mutlu musun?
Gözlerinin o uçsuz buçaksız denizinde şimdi hangi yabancı gemiler yüzüyor? Benim sana adadığım o devasa, o dağ gibi aşkı hangi rüzgarın önüne katıp savurdun? Biz seninle; hüzne boyanmış bir ömrü, bir kuru ekmeği bölüşür gibi bölüşmedik mi? Şimdi sofranda kimin gölgesi var, kadehine kimin efkarı düşüyor?
Çok Güzel Aşkım Vardı...
Öyle alelade bir sevda değildi bu. İçinde namus vardı, içinde kavga vardı, içinde haysiyet vardı. Ben seni severken, bir kentin direnişini sevdim sanki. Saçlarının her telinde bin yıllık bir destan okurdum. Kimselerin bilmediği, kimselerin cesaret edemediği o kuytu köşelerde, adını sızım sızım kalbime kazımıştım.
Bir görsen... Nasıl da yakışırdı sevmek bize.
Ben sana şiirler biriktirirdim, sen bana baharlar getirirdin. Ama şimdi mevsimler hep zemheri, pusulalar hep uçurumu gösteriyor.

Bizim aşkımız, bir mültecinin vatan hasreti gibiydi; imkansızdı ama her şeyden daha gerçekti.

Şimdi Ne Kaldı Geride?
Şimdi cebimde bir avuç kül, yüreğimde bitmek bilmeyen bir sızı... Sen o çok sevdiğin masalların içinde, bensiz saadetler mi kuruyorsun? Gülüşün hangi yabancı fotoğraflarda donup kalıyor?
Eğer mutluysan, eğer o çok güzel aşkımızın enkazı üzerinde çiçekler açtırabiliyorsan; helal olsun sana. Ama unutma; hiçbir rüzgar, benim sana haykırdığım o sevdanın kokusunu unutturamaz bu şehre.
Ben yine aynı köşebaşındayım. Ceketim omuzlarımda, efkarım başımda... Sen gittin ya, sanki bu kentin bütün ışıkları söndü. Kalanlara selam olsun, gidenlerin yolu açık olsun...
Bensiz mutlusun demek... Öyle olsun.

— Veysel Sari