Öyle bir gelişi var ki; hani kışın ortasında bahar çat kapı gelir ya,
Sanki kurumuş toprağa ilk cemre, eski bir türküye yeni bir nefes düşer.
Adı dudaklarda sadece bir isim değil, bir yaşam ilanıdır aslında;
O yürüdükçe yollar uyanır, kaldırımlar filizlenir, koca şehir şenlenir.
Herkes yaşamak der buna, dünya ise ona bakıp sadece “Hayat” diye seslenir.

Bakışları var ya bakışları...
Hani o en bitkin kalbe derman olan,
Bir tebessümüyle bin yıllık yorgunluğu alıp götüren, her şeyi tazeleyen.
Onda bir can var ki; değdiği her yer bereket, her yer bahar bahçe,
Elleri, avuçlarında binlerce güneş saklayan birer mucize sanki.
Kimin nefesi kesilse onun göğsünde durulur, kimin canı yansa ona koşar;
Çünkü o sadece nefes alan değil, nefese anlam katan, cana can olandır.

Sözü döküldüğünde ağzından, hani bir ney sesi titretir ya havayı,
Zarafeti, bir sülün süzülüşü gibi asil, bir çiğ tanesi kadar berraktır.
Konuştuğunda sanırsın ki bin yıllık bir hasretin cümlesi bitiyor;
Sesindeki o kadife tınıda gizlidir dünyanın bütün dertlerini avutmak.
Öyle bir incelik ki onunki; kırıp dökmeden sarıp sarmalar insanı,
O susunca bir şehir susar, o konuşunca evren yeniden dile gelir.

Duruşu bir dağın vakarı, asalet dediğin onun o eğilmeyen boynudur,
Güzelliği ise; hani o sade, abartısız ama ruhu kuşatan türden...
Ona methiyeler düzmek yetmez, o gerçeğin en çıplak şahididir;
Onun olduğu yerde keder susar, onun olduğu yerde karanlık dağılır.
Öyle dopdoludur ki kendisiyle, öyle gürül gürül akar ki varlığı;
Bir pınar gibi duru, bir nehir gibi hırçın ve bir deniz gibi sonsuzdur.

Yani demem o ki; hani o çok övdükleri koca dünya var ya, yalan dolan...
Asıl dünya onun o gülen yüzünde, o bitmek bilmeyen yaşam hevesindedir.
O sadece bir kadın değil, bir varoluş destanıdır kalemden dökülen;
Adı “Hayat” dır onun; o var oldukça devran döner, toprak güler,
Ve dünya onu her gördüğünde, yeniden yaşamanın o eşsiz tadına varır.