Uzun bir yoldan dönüyor gibisin,
Ellerin gül kokuyor,
Gözlerinde İzmir’in gün batımları,
Kirpiklerinde gökler turuncu oluyor...
Yanaklarına gecenin büyüsü düşmüş,
Dudaklarında kıpırdaşan,rüzgarın uğultusu...

Sessizliğin adını sen mi verdin,
Seni bu kadar sade ve anlamlı kılan ne...

Düşüncemden
gözlerime damlıyorsun önce...
Gözlerimden yastığıma akıp,
Derin,hiç dönmek istemediğim,
Sevginin sıcaklığında terlediğim,
Üstümü örtersen,uyanırım diye çırpındığım,
Garip bir rüya oluveriyorsun...

Mor saçlı çocuklara
papatya veriyorsun her sabah...
Konuşan çiçeklere su,
Gülen göklere neşe,
Ve susmuş insanlara birer kelime.
Günaydın deyiveriyorlar, hepsi sesine...


Taa köşe başından fark ediliyorsun ,
Gri direği geçip,
bakmadan yürüdüğünde...
Senden hızlı koşuyor sevincin,
Senden önce uzatıyor anahtarı kalbin...
Ve
Senden önce açıyor sevgin,
tüm zor kilitleri...

Uzun bir yoldan dönüyor gibisin,
Ellerin gül kokuyor,
Gözlerin İzmir’in eşsiz gün batımları,
Kirpiklerinde gökler turuncu oluyor...

Umarım bu son dönüşün olur.


Hayatışığı


2212026