Benim dünyam öyle süslü sofralara, yalan gülüşlere alışık değildi.
Bir yanım kavgaydı benim, bir yanım hep yalnızlık...
Hayatı bir oyun sanırdım, sırası gelince bitip gidecek bir masal.
Ama sen... Sen bir girdin ki hayatıma,
Sanki kırk yıllık dost gibi, sanki doğduğumdan beri yanımdasın.
Ben öyle kolay kolay "mutluyum" demezdim kimseye,
Ama şimdi, göğsümü gere gere haykırıyorum dünyaya:
Aşkı... O insanın içine sığmayan deli fişeği,
Ben ilk kez sende, senin o mert yüreğinde gördüm.
Bakma öyle sessiz durduğuma, içimde şenlikler var şimdi.
Eskiden başım hep öne eğik yürürdüm bu karanlık sokaklarda,
Şimdi ise gökyüzüne bakıyorum, yıldızları senin için sayıyorum.
Seninle bir çay içmek bile, dünyayı fethetmekten daha kıymetli.
Gülüşün var ya o gülüşün... Hani bütün dertleri kapının dışına iten,
Hani insana "iyi ki yaşıyorum" dedirten o eşsiz tavrın...
Ben huzuru, o kimselere anlatamadığım çocuksu sevinci,
Sadece senin bir tek gülüşünde gördüm.
Kimse sormasın bana "nasılsın" diye, görüyorsunuz işte;
Gözlerim ışıl ışıl, yüreğimde fırtınalar değil, bahar rüzgarları esiyor.
Ben seninle tamamlandım, seninle buldum kendimi.
Yarınlar artık benim için bir dert değil, seninle yürüyeceğim bir yol.
Öyle gösterişli aşklara, sahte vaatlere karnımız tok bizim;
Bizimkisi bir lokma ekmeği bölüşmek, bir ömrü baş başa bitirmek.
Ben sevilmenin o en delikanlı, en güzel halini,
Seni severken, senin yanındayken, sende gördüm.
Eyvallahım yoktu kimseye, hâlâ da yok ama sana borçluyum;
Bana yeniden nefes almayı, yeniden umut etmeyi öğrettin.
Şimdi her sabah seninle uyanmak, seninle hayal kurmak var ya...
İşte ben hayatın asıl tadını, asıl neşesini,
Sadece sende, senin o güzel varlığında gördüm!

"Hayatın tüm gürültüsü içinde ben en güzel şarkımı seninle sustum; çünkü benim en büyük zaferim, senin kalbinde yer bulmaktır."

— Veysel Sari