Dışarıda mevsimsiz bir rüzgar, sokağın lambası can çekişiyor
Bir efkar birikmiş içimde, hıçkırsam şehir üstüme yıkılacak.
Duvara astığım o eski fotoğrafın köşesi bükülmüş yine
Sanki o bile farkında bu sessiz gidişin, bu derin sızının

Sakın ha o duymasın, sakın ha o hissetmesin bu kırgınlığı
Varsın bahar geldi sansın gönlünün pencerelerine
Yürüdüğün yollara gölgemi düşürmem, izimi belli etmem artık
Adını her andığımda dilimin ucuna bir kor basar, susarım.

Sen beni hala bıraktığın o limanda, aynı inatla bekliyor san
Bir yalanı büyüt içinde, bir masalın huzuruna yaslan
Çünkü gerçeğin yükü ağırdır, taşıyamazsın bu vedayı
Gözlerimdeki yaşı bulutlara yükledim, yağan yağmur bilsin de...

Yüreğimde bir cam kırığı var, her nefeste canımdan can alıyor
Eksiliyorum her gece, takvimlerden bir yaprak değil, ömrüm düşüyor.
Sana "hoşça kal" bile diyemediğim o günün kör dikişi patladı
Yine de sitemimi rüzgarlara fısıldadım, sana ulaşmasın diye

Öyle bir gizle ki bu acıyı benden, aynalara bile söyleme
Küstüğümü bilmesin o, başını yastığa huzurla koysun...
Sorarsa birileri; "Yüreğini yaktı," deyin, "Küllerini savurdu."
Ama sakın ona söylemeyin, o bu yangının dumanını bile görmesin.

Beni bir mezar taşında unutulmuş bir isim gibi hatırlasın bazen
Yıkılmadım desinler, öldüğümü bilsin de bittiğimi bilmesin.
Kendi ateşimle kavruldum, kendi suyumda boğuldum ben
Yarim bilmesin; bu yangının kibritini kendi elleriyle çaktığını...

Hesabı mahşere bıraktım, bu dünyada bir alacağım yok ondan
Ne sevdasını dilesin artık benden, ne de bir parça pişmanlık.
Öyle bir vazgeçtim ki, gökyüzünden yıldız kaysa yerini sormam
Gidişim sessiz oldu ama sessizliğim en büyük çığlığımdır benim.

Gözü arkada kalmasın, ben bu gurbeti tek başıma da bitiririm
Küstüğümü bilmesin; o beni hâlâ ilk günkü gibi hevesli sansın...
Şimdi hangi kapıyı çalsan ardında bir hüzün bekler beni
Hangi kadehe uzansam içinde senin o vurdumduymaz gülüşün.

Ben bu karanlığın koynunda kendi payıma düşen yalnızlığı giyindim
Sen aydınlık sabahlara uyan, sen neşeli türküler mırıldan
Benim sustuğum yerlerde fırtınalar kopsa ne çıkar?
Yeter ki o bilmesin, kalbimin kapılarını ona sonsuza dek kapattığımı...