Şimdi kalkmış bana, masallardan kalma bir huzur vadediyorsunuz...
Geçin bunları efendiler, geçin!
Ben sizin o parlatılmış sahte cennetlerinizin,
Arka sokaklarında kaç gencin umudunu gömdüğünüzü biliyorum.
Kimin cebinde kimin eli var, hangi sofrada kimin eti yeniyor,
Hangi yalanın üzerine hangi makyaj sürülüyor;
Hepsini gördüm, hepsini not ettim bu yaralı hafızama!
İnanmıyorum size!
Dili barış kokanların, sofrasında kan gördüm ben.
"Kardeşiz" deyip de, ilk fırtınada sırtımdan vuranların
O meşhur sahte gözyaşlarını mendilimle sildim ben.
Siz ki; aşkı bir borsa kâğıdı gibi harcayan,
Vefayı bir eskici dükkânına yok pahasına satanlarsınız.
Şimdi hangi yüzle, hangi lisanla bana "güven"den bahsediyorsunuz?
Bakın şu ellerime... Nasır tutmuş, yara bere içinde!
Siz sıcak yataklarınızda rüya kurarken,
Ben sizin rüyalarınızın enkazı altında,
Kendi canımı kendi tırnaklarımla kazıyıp çıkardım.
Sizin o süslü kelimeleriniz, benim aç karnımı doyurmaz artık.
Sizin o boş vaatleriniz, benim yıkılmış evimin damını onarmaz!

"Gülüşünüz satılık, dostluğunuz kiralık,
Yüreğiniz ise... Yüreğiniz çoktan icralık!"

Hadi şimdi toplayın o boyalı düşlerinizi,
Hangi vitrine yakışıyorsanız oraya gidin.
Benim artık ne bir gram inancım var size,
Ne de kaybedecek tek bir saniyem.
Siz kendi yarattığınız o sahte alkış tufanında boğulurken,

Ben kendi sessizliğimde, kendi onurumla,
Başım dik, bir başıma... yürüyüp giderim!
İnanmıyorum size işte!
Var mı diyeceğiniz?
Hadi ordan!

— Veysel Sari