Her şey o yağmurlu akşamüstü başladı,
Sen ceketi alıp kapıdan çıkarken.
Bir anahtar sesi, bir ayak tıkırtısı...
Ve sonra koca bir sessizlik çöktü odaya.

Geriye sadece fırtınanın enkazı kaldı,
Gülüşlerim gitti, bende sadece ayazın kaldı.
Arkamdan vurduğun o kapının sesi,
Hâlâ yankılanır durur boş odalarda.

Ben seni başıma taç etmişken böyle,
Sorarım sana; hangi ara geçtin o zalim safa?
Hangi yalan değdi o temiz kalbine de,
Bir kalemde kıydın verdiğin o kadar söze?

Değdi mi be vefasız, vurduğun o son darbeye?
Oysa ne umutlarım vardı, ne yarınlarım vardı,
Hepsini topladın, bir gecede ateşe verdin.
Hani bu koca şehir ikimize dar gelirdi?
Bak, şimdi beni tek başıma bu yalnızlığa ittin.
Önce ışıkları söndürdün birer birer,

Sonra beni o karanlık sokağa mahkûm eyledin.
Sen kendi ellerinle kurdun bu tuzağı,
Beni en zayıf anımda, can evimden vurdun da gittin.
Şimdi bir duman tütüyor gecenin en koyu bağrından,
Masada yarım bırakılmış, kurumuş bir kadeh şarap...

Sen ne anlarsın bir ömrün sessiz kahrından?
Beni yıktın be zalim, arkana bakmadan bıraktın harap!
Masaya çöken bu nefes kesen sessizlik,
Aslında senin o gidişinin ayak sesidir.

İçimde çığlık çığlığa biriken bu deli hasret,
Sana son feryadım, sana son nefesimdir!
Artık hangi kapıyı çalsam yüzüme kapanıyor,
Hangi sokağa sapsam, sanki önümden gölgen yürüyor.

Açtığın bu ağır hasar bende zor kapanır,
Hani derler ya; insan hayatta bir kere ölür...
Yalanmış! Ben senin gittiğin o günden beri her gün öldüm.

Bu darmadağın halim, bu yıkık dökük ömür,
Benim kaderim değil, tamamen senin eserindir.
Gözün aydın, başardın işte en sonunda!
Hani o asla yıkılmaz dediğin koca dağı devirdin.
Bir başıma, bir başıma bıraktın beni yolun sonunda;
Beni yıktın, beni benden eyledin…

Şimdi hangi fırtına savurursa savursun bu bedeni,
Artık küllerimden doğacak o eski gücüm kalmadı.
Sen bu kirli savaşı kazandın, tebrik ederim;
Beni yıktın be vefasız... Geriye benden hiçbir şey kalmadı.