Birkaç kapıyı daha kapatalım.
Sessizce.
Gürültü yapmadan.

Umut kapansın mesela.
Her şeye rağmen ayakta durmak
insanı bazen
olduğundan uzun gösteriyor,
içi hâlâ diz boyu çukurken.

Beklemek kapansın.
Gelmeyecek ihtimallerin
sabah akşam yoklanması
kalbi eskiten bir alışkanlık.

“Bir gün” kapansın.
Takvimler
bu kadar yük taşımak için yapılmadı.
Gelecek
herkes için aynı sabrı göstermiyor.

Anlatma kapansın.
Herkes anlamak zorunda değil.
Bazı cümleler
sadece sahibinde durmalı.

Kendini suçlama kapansın.
Her kırık
bizim elimizden düşmedi.
Bazı şeyler
zaten çatlak geldi hayata.

Hız kapansın.
Her yere yetişmek
hiçbir yere varamamaya benziyor.

Ve en son
her şeyi tek başına halletme kapansın.
İnsan dediğin
bazen durur,
bazen tutunur.

Bunları kapatırsak
geriye
yaşamak kalır.
Sade,
biraz eksik,
ama gerçek.