Gurbet
bir yer değildir aslında.
İnsanın
kendi diline geç kalmasıdır.

Aynı kelimeleri söylersin
ama sesin
sana ait değildir artık.
Cümlelerin
yolda üşümüştür.

Gurbet
valize sığmaz.
En çok
ceketin iç cebinde taşınır.
Kalbe yakın,
her adımda biraz daha ağır.

İnsan gurbette
en çok
kendine rastlar.
Kaçtığını sandığı ne varsa
aynı aynada durur.

Bir çay içersin
tadı eksiktir.
Ekmek doyurur
ama hatırlatmaz.
Çünkü gurbet
karnı değil
hafızayı acıktırır.

Memleket
bazen bir sokak değildir,
bir sesti.
Bir “gel” deyişti,
şimdi kimse söylemiyor.

Gurbet
alışkanlık sanılır.
Değildir.
Sadece
insan yorulunca
susmayı öğrenir.

Gece olunca
duvarlar konuşur.
Sen dinlersin.
Çünkü gurbette
en sadık şey
sessizliktir.

Ama şunu bil:
Gurbet adamı büyütmez.
Sadece
içini genişletir.
Acıya yer açılsın diye.

Biz bu konuyu kapatmayalım.
Gurbet
zaten kapanmaz.
Sadece
insanın içine
yerleşir.