Elimde geceden arta kalan bir sessizlik
Ayaz çökmüş şehrin omuzlarına
Kelimeler üşüyor kalemimde
Seni anlatmaya niyetlendiğim her gece
Nefesim buz kesiyor.

Ellerim titriyor soğuktan
Parmak uçlarımda yalnızlık birikiyor
Sokak lambaları bile benden kaçıyor
Adını anınca

Ben bu geceyi tanıyorum,
bu karanlığı bu suskunluğu
Ama benim seni tanıdığım yer bambaşka
Bakışın mevsimlerden yaz
Gülüşünün kıyısı içimde en büyük ateş.

Geceler bana düşman artık
Saatler seni soruyor
Cevap veremiyorum
Çünkü adını anmak bile
Boğazımda bir düğüm
Çözülürse dağılacağım

Bilmezsin
karanlık insanın içinde nasıl büyür
Nasıl yankılanır adın
Duvarlara çarpıp geri dönerken
Bir düş yetiyor
Bütün mevsimler yer değiştiriyor içimde

Ben seni
En soğuk anlarımda tanıdım
Üşümeyi kabullendiğim yerde
O yüzden midir bilmem
Herkesin kaçtığı ayazda
Ben sana sığınıyorum

Çünkü sen
Dokunmadan ısıtan nadir mucizelerdensin.
Dünya sırtını dönse bana
Gece daha da koyulaşsa
Ellerim tamamen donsa bile
Kalbim hâlâ sana atıyor

Ve anlıyorum ki
Dünya donsa zaman kırılıp dağılsa
Gecenin ayazında ben yine
Yalnız sende ısınırım
Çünkü üşümek kaderimse eğer,
Yanmak senin adındır bende…