Caddelerde esen rüzgârda arıyorum kokunu,
Her köşe başını sana çıkar diye dönüyorum.
Adımlarım yorgun, gecelerim uzun,
Yokluğun omuzlarımda ağır bir sessizlik.

Ne zaman bir pencere aralansa,
İçeri sen dolacak sanıyorum.
Bir sigara dumanında,
Bir eski şarkının nakaratında
Hep sana rastlıyorum.

Sensizliğe alışmadım,
Alışmak ihanet gibi geliyor kalbime.
Özlem dediğin şey,
Gecenin koynunda saklanan
Aydınlık bir ihtimal belki de.

Her sabah pencereyi sana açıyorum,
Belki yolun düşer diye bu sokağa.
Bir kuşun kanadında,
Bir vapurun düdüğünde
Sana rastlamak umuduyla.

Zaman geçiyor diyorlar,
Geçmiyor…
Sadece sensizliğe alışıyor insan,
Alışmaksa
En derin yaralarına
İsim koymaktan ibaretmiş meğer.

Bir bankta oturup bekliyorum bazen,
Gelmeyeceğini bile bile.
Özlem dediğin şey,
Umudu cebinde taşıyan
Bir yalnızlıkmış meğer

Esen rüzgârda arıyorum kokunu,
Ama artık yalnızca aramak değil bu.
Biliyorum…
Bir gün aynı rüzgâr,
İkimizin nefesini birbirine karıştıracak
Ve bütün şehir
Sessizce bizi alkışlayacak.