Bu evde başladı her şey
duvarları konuşmayan bu evde
Saatler vardı ama zaman yoktu
Sofralar kurulurdu
Ama kimse kimseye bakmazdı

Çocukluğum
Eksik cümlelerle büyüttü beni
Aferin yerine suskunluğu öğrendim
Sarılmanın neye benzediğini
Soğuk kış akşamlarından bilirim

Kalbim erken yoruldu
Çok şey beklemedim bu hayattan
İnsanları tanıdım ama
Hiçbirine tutunamadım
Sevgi dediğiniz
Başkasının başına gelen bir masaldı bana.

Büyüdüm
Yüzüm kalabalıklara karıştı
Ama içim hep yalnız kaldı
Güldüm bazen alışkanlıktan
Gittiğim her yerde
Aynı boşluğu taşıdım cebimde

Bir gün
Kimsenin beklemediği bir anda
Küçük bir şey oldu
Bir bakış
Bir ses tonu
Belki sadece
İyi misin diyen bir cümle

İlk başta inanmadım
Çünkü sevgisizlik
İnsanı şüpheci yapar
Kalbim kaçacak yer aradı
Duvarlarını hatırladı
Geri çekildi

Ama sevgi sabırlıdır
Yüksek sesle gelmez
Ben bekledim
O da ısrar etmedi
Yaralarımı zorlamadı

Ve ben ilk kez
Kendimi savunmadan dinledim
Kırılmadan dokunuldu bana
Yargılanmadan anlaşıldım

Kalbimde bir pencere açıldı
Işık girdi ilk kez içeri
Korkuyla karışık bir sevinçti bu
Ama gerçekti

Sevmeyi öğrendim önce kendimi
Sonra bir başkasını
Eksik yerlerimden utanmadım
Çünkü sevgi
Kusursuzluk istemezdi

Şimdi dönüp bakınca
Şunu anladım
Sevgisizlik beni taş yapmamış
Sadece
Geç çiçek açan bir bahçe yapmıştı

Ve o bahçe
nihayet baharını buldu