Aklımdasın, merak etme.
O yüzden yanımda kimse yok.
Çünkü kimse senin kadar sessiz, senin kadar derin değildi.
Kimse bu kadar fazla yer tutmadı yüreğimde.
Sevilmek değildi mesele.
Bir insanı sevmek kolaydır,
Ama anlaşılmak…
İşte zor olan buydu.
Bir kelimeyle anlatabileceğimiz her şeyi
Kendi kendimize boşa harcadık.
Ve biz, anlaşılmadan yaşadık,
Susarak, bekleyerek…
Sevildiğimizi bilmeden,
Sevildiğimizi sanarak.
Sevilmedik diye ölmedik, evet.
Ama bazı insanlar vardır ki
Sevdikleri yürek içinde sessizce yanar.
Ve kimse fark etmez.
Ben fark ettim.
Uyurken iki kere titrediğini bilirim.
Birincisi üşüdüğünde,
İkincisi yalnız kaldığında…
Bunu yalnızca bir ben bilirim, bir de Allah.
Çünkü bazı acılar
Gözle görülmez,
Ama yürekten kopar.
Yanımda kimse yok,
Çünkü sen gittin ve arkanı dolduracak kimse yok.
Herkes geliyor, geçiyor…
Ama senin boşluğun hâlâ taze.
Ve ben
O boşluğu dolduracak kadar cesur değilim.
Belki de kimse olamaz.
Sana kızamıyorum.
Bunu anlamalısın.
Kızmak bir tepki, bir bağırış…
Ama ben hâlâ seni severken
İçimde savunuyorum.
Ve bu en büyük ceza…
Sevdiğin insanın seni anlamadığını bilerek
Onu hâlâ sevmek…
Bazen düşünüyorum:
Belki de aşk bu değildir.
Belki aşk, gözyaşlarını saklamayı bırakıp
Hâlâ yanında olmayı istemektir.
Ama biz birbirimizi hep yorgun bulduk.
Sen yorgundun, ben yorgundum…
Ve yorgunlukla sevmek
Yalnızca hüzün getiriyor.
Ama bil…
Uyurken titrediğin her an,
Kalbim seninleydi.
Her adımında, her nefesinde
Bir parçam seninle kaldı.
Belki sen fark etmedin,
Belki fark etmedin…
Ama ben biliyorum.
Ve bu yeterli.
Yanımda kimse yok,
Çünkü herkes eksik.
Senin bıraktığın boşluk
Kimseyle dolmuyor.
Ama ben hâlâ buradayım.
Senin sessizliğinle,
Kendi sessizliğimle.
Ve inan bana…
Bu yalnızlık, en ağır sevdadır.
Eğer bir gün
Durduk yere için sıkışırsa,
Bil ki bu geçmiş değil…
Bir yerlerde hâlâ anlaşılmayı bekleyen bir yürek var.
Ve o yürek
Seni sessizce,
Ama en derinden seviyor.


Kadir TURGUT