Yanlış insanlar için yaptığım doğrularım benim hata diyorsanız,
O kişide benim; hatada benim.

Ben iyi niyetimi cebimde taşıdım,
Herkese yetti sandım.
Meğer bazıları,
İyiliği kapı sanır,
Girip de dağıtır.

Doğru dediklerim,
Yanlışların üstünü örttü bir süre.
Ben düzelteyim derken,
Kendim eğildim,
Fark etmedim.

Hata arıyorsanız,
Evet, bende çok.
Çünkü ben,
İnsanları oldukları gibi değil,
Olabilecekleri gibi sevdim.

Birini kaybetmemek için
Kendimden vazgeçtim çoğu kez.
Sonra anladım;
Kalanın adı “sadakat” değil,
“Yorgunlukmuş”.

Ben sustukça büyüdü bazıları,
Sesimi duvar sandılar.
Duvar da yorulur,
Bir gün çatlar,
İçindekini döker.

Yanlışı seçmedim belki,
Ama yanlışa yol verdim.
Affetmeyi erdem bildim,
Meğer bazılarına,
Cesaret oluyormuş.

Şimdi dönüp bakınca,
Doğrularımın yarası var.
İyilik yaptığım yerden,
Kırıldım en çok,
Bu da benim payım.

Eğer bu bir hataysa,
Evet, hata benim.
Yanlış insanı tanıyamamak da,
Doğruyu taşıyamamak da…
Bende kalsın.