Ölüm var hâkim bey,
Musalla’da yatan “hakimdi” demiyor hoca.
Er kişi niyetine konuşur hoca.
Unutma hâkim bey,
Teraziyi iyi taşı hâkim bey.

Musalla taşında sessizlik ağırdır,
Kelimeler bile saf tutar.
Ne makam sorulur orada,
Ne ünvan,
Sadece ağırlığın konuşur.

Hoca bakmaz kim olduğuna,
Sesini eşit dağıtır toprağa.
Bir kefen ölçüsü vardır yalnız,
Herkese uyan,
Herkesi susturan.

Hâkim bey,
Bu dünya dosya kapatmaz bazen.
Kararlar içerde kalır,
Vicdan geceye bırakılır,
Uyku gelmez.

Terazi dediğin elde değil,
Omuzdadır çoğu zaman.
Taşırsın fark etmeden,
Bir gün eğildiğini anlarsın,
Çok geç olur.

Adalet kâğıtta düzdür belki,
Ama insan yamuktur.
Bir bakış, bir susuş,
Bazen bir imza,
Ömür eder.

Musalla’da bekleyenler bilir,
Herkes eşittir son durakta.
Ne kalem ağır gelir,
Ne mühür,
Sadece niyet tartılır.

Hâkim bey,
Sandığın kadar güçlü değil zaman.
Bir gün o da tanık olur,
Sessizce dinler seni,
Not almaz.

Toprak sabırlıdır,
Her şeyi saklar.
Doğruyu da gömer,
Yanlışı da,
Ayırmaz.

Hoca son kez bakar yüzüne,
Sesini alçaltır.
Bir hayat geçmiştir aradan,
Şimdi sadece,
Dua kalır.

Unutma hâkim bey,
Terazi bu dünyada kalmaz.
Bir gün bırakılır kenara,
Ve herkes,
Kendi ağırlığıyla yatar.