rahmime düştüğün gün,
kapandı ruhumdaki işgencenin izleri
yediğim dayakların acısı
küfürlerin canımı yakması..

kalp atışını hissettiğim gün,
büyüdü kalbim
seni düşleyerek sarıldım
yalnız gecelerde uykuya
sana nefes olurken
kurtuldum korkularımdan
aç kaldığım günlere aldırmadan

ve sen doğdun
yıkılan gençliğimden aylar sonra
önce kokunu aldım koynuma
sonra düşlerimi,
sütüm gursağına damladı,
sesin ses oldu
kesilen nefesime!!!

’bilemezdim
anneydim
öpmeye doyamadığım ellerinin
katili olacağını nefesmin..’

hükmümü vermişler ölüme,
tarlanın orta yeride kırılan dizlerim
gözlerim bağlı,
kulaklarımda yabancı birilerinin
kirli sesleri,
ne olacağını biliyor gibi
kalbimde bir kuşun
kalp atışı telaşı
bonynuma dolanan
urgan,
soğuk teniydi yılanın..

benim seni sardığım gibi,
sık urganı oğlum,
izin verme, can çekmeme,
açma sakın gözlerimi
ben anneyim dayanamam gözlerine
çıkmayam soluğumdaki
yalvarışı duyma
titremesin ellerin
şah damarıma dokun
senden başkası dokunmasın cesedime
son kez öp yanaklarımı
toprağı örtmeden üstüme..

son dakika haberlerinde ismin
gazetenin üçüncü sayfasından
kan fışkırıyor
iki satır yazıda
bir ana, bir bacı, bir kadın, bir insan
emzirdiği yerden ölüyor..

hepimiz ölsek ne fayda..

Merhum NURİYE DİLMAC " ın anısına

karan

şiire yapılan yorumlara cevap yazamayacağım anlayışınız için
teşekkür ederim.