Yaprak dökümü ıslandı,
Kelebeğin kanatları…
Gördün mü abi,
Islandı abi,
Kelebeğin ölümü.


Suyun akışında,
Kuma gömülü taşlar yoruldu.
Abi sen gideli,
Dalından düştü yaprak,
Karıştı suya.


Akıp gider bilinmez denizlere,
Sessizliğini alır götürür.
Ardından sadece,
Islak bir iz kalır,
Bir de adı söylenmeyen hüzün.


Rüzgâr geç kaldı bu mevsime,
Gölgesini bile sürükleyemedi.
Abi,
Zaman ağır aktı bugün,
Saatler bile durdu sanki.


Bir çocuğun cebinde unuttuğu taş gibi,
Ağırdı yokluğun.
Ne atabildim,
Ne saklayabildim,
Elim hep dolu kaldı.


Gökyüzü çatladı bir yerinden,
Yağmur indi usulca.
Her damla,
Adını fısıldadı toprağa,
Kimse duymadı.


Kelebekler erken uyudu bu akşam,
Renklerini topladılar.
Abi,
Hayat kısa bir kanat çırpışı kadar,
Sonrası sessizlik.


Yollar sana çıkmaz artık,
Adımlarım yarım.
Her köşe başında,
Bir eksik cümle,
Bir tamamlanmamış selam.


Deniz büyürken içimde,
Kıyılarım eridi.
Abi,
İnsan bazen sadece,
Akıntıya bırakır kendini.


Bir yaprak daha düştü sudan önce,
Haberin var mı?
Zaman,
Kimseye sormadan geçiyor,
Biz geride kalıyoruz.


Şimdi her şey ıslak ve sessiz,
Hatıralar bile üşüyor.
Abi,
Sen gideli,
Dünya biraz daha eksik dönüyor.