Benim yeni yılım hiç olmadı,
Ben kaç yıl yaşlandığıma acılarıma bakarım.
Yaşarken insan,
Toprak olan ölümlere bakarım.

Takvimler değişir belki,
Ama içimde aynı gün sürer.
Bir yara kapanmadan,
Bir diğeri açılır,
Zaman sayılmaz.

Pastadan dilek kesmedim hiç,
Mumlar bana yabancı.
Ben nefes aldığım kadar,
Eksildiğimi bildim,
Kutlamadım.

Aynaya baktığımda yaşımı değil,
Taşıdıklarımı gördüm.
Omuzlarımda yıllar değil,
İsimler vardı,
Sessizce.

Herkes ileri bak der,
Ben geride kalanları sayarım.
Kim nerede düştü,
Kim hangi cümlede sustu,
Unutmam.

Toprak sabırlı öğretmendir,
Herkesi aynı derste toplar.
Yaşarken insan,
Ölmeyi seyrede seyrede öğrenir,
Sessizce.

Yeni yıl denilen şey,
Bana hep yabancı bir kelime oldu.
Ben eski acılarla,
Yeni sabahlara uyandım,
Aynı ağırlıkla.

Bir yıl daha değil,
Bir yük daha eklendi sadece.
Gidenler çoğaldı,
Kalanlar ağırlaştı,
Hesap bu.

Benim takvimim mezar taşlarıyla dolu,
Başlangıç yok orada.
Sadece bitişler var,
Ve isimlerin altında,
Sessiz yıllar.

O yüzden ben saymam günleri,
Kutlamam dönüşleri.
Yaşadığımı değil,
Dayandığımı bilirim,
Bu yeter.