Çekip vurmak istedim tam on ikiden seni,
Nasıl da isabet ederdi bu öfkeyle
Kansız yüreğine tek bir kurşun darbesi.
Ama yapamadım, kıyamadım tek zerrene.
Aşk böyle bir şeydi de
Neden bize söylenmedi?

Öfke dedikleri şey,
Bir anlık cesaretmiş meğer.
El titrer, göz kararır,
Ama kalp araya girince
Her şey durur.

Nişan aldığım yer sen değildin aslında,
Kendi içimde bir boşluktu.
Seni değil,
Bende kalan eksikliği
Vurmak istedim.

Parmağım tetikteyken,
Hatıralar geçti aradan.
Bir gülüşün,
Bir susuşun,
Kurşundan ağır geldi.

Aşk dedikleri masum bir savaşmış,
Kaybedeni çok,
Kazananı yok.
Biz cepheyi yanlış kurduk,
Ateş kendimize döndü.

Ben bağırırken içimden,
Sen sessizdin.
İnsan bazen sessizliğe yenilir,
Ne söze,
Ne kurşuna.

Yapamadım,
Çünkü sevmek hâlâ duruyordu yerinde.
Öfke geçiciydi,
Ama aşk,
İnatçıydı.

Kansız dedim yüreğine ama,
Benim kanım oradaydı.
Bir damla daha aksa,
İkimiz de
Eksilirdik.

Kimse öğretmedi bize,
Aşkın bu kadar yakacağını.
Silah gibi tutulmaz dediler belki,
Ama kalbe dayanınca,
Tetiği olurmuş.

Şimdi elim boş,
İçim dolu.
Vurmadım seni,
Ama kendimden
Bir parça bıraktım.

Aşk böyle bir şeymiş demek,
Yıkmayı bilip
Kıyamamak.
En büyük yarayı açıp,
Kanatmamayı seçmek.

Ve hâlâ soruyorum sessizce,
Bunu bilseydik baştan,
Yine sever miydik?