Kırık göğsünde hüzünlü kanat sesi,
Bir can serçenin çırpınışı…
Camlara vuran kar üşümesi ruhum,
Kırmak istercesine içindeki buzulu.

Çığlığını tutan bir martı göğü yüzün;
Karadır başı matem tutanın,
Gülmek Kırklara kalmış bir umut
Sözlerin arkasından koşan niyet,
Güvenmek; o en eksik satır…

Uykudan eden gecenin dilbazlığı,
Şefkatimizi alan kara toprak.
Gözdağı biraz da nefesimize;
Biraz da karşı taraftan bak aynaya,
Düşer mi içine o sızı aynı oktavda?

Şimdi düşürdüğün onurumu yerden al,
Üç kere öp, kalbine koy...
Dilimi ısırır mı sevda şarkıları düşken uzağa?
Bir kere "Anladım," de, "Seni de..."
Boynumu vurduğun yerde,
“Kanını alnıma, adını kalbime sürdüm,” de.
Eksik olanı tamamla…

"Deli miyim?" onu de.
Kim kime dum duma bir dünya;
Göğünde kanıyor mu ustura?

Sahi, senin içine hiç soğuk girdi mi?
Vurdu mu yel sırtından mesela!

Vaha Sahra