Olmak istediğim bir yer var
kimsenin bilmediği,
senin bile bazen unuttuğun…
Oraya gelince susulur,
konuşan her şey fazlalık sayılır.
Duymak istediğim bir ses var
teselli etmeyen,
avutmaya kalkmayan.
“Sana geçer” demeyen,
sadece “buradayım” diyen.
Sevmek istediğim bir insan var
mutlu etmiyor beni,
ama dağılmama da izin vermiyor.
Gülüşü ilaç değil,
ama yokluğu hastalık.
Senin yanın dedim ya,
öyle kutsal bir yer sanma.
İçinde kırık tabaklar var,
yarım kalmış cümleler,
bitirilmemiş hesaplar var.
Ama insan
en çok yaralandığı yere
en çok bağlanıyor.
Ben seni öyle sevdim,
iyileştirmedin
ama vazgeçmedin de.
Çok sustum yanında,
fark etmedin.
Çok konuştum içimde,
duymadın.
Yine de gitmedim.
Çünkü bazı yalnızlıklar
paylaşılınca yalnızlık olmaktan çıkar.
Ben senden mucize istemedim,
bir ömür vaat etmedim.
Sadece
yanında eksik kalabilmeyi istedim.
Herkes tam olmak ister,
ben senin yanında
yarım kalmaya razıydım.
Eğer bir gün sorarsan
“ne istedin benden?” diye,
cevabım kısa olur:
Bir yer,
bir ses,
bir insan…
Gerisini hayat zaten aldı benden.


Kadir TURGUT